Ιστορικό

Το Σωματείο μας ιδρύθηκε το 1961, ένα χρόνο μετά την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σκοπός του ήταν η διεκδίκηση κάποιων δικαιωμάτων που μπορεί σήμερα να μας φαίνονται αυτονόητα αλλά την εποχή εκείνη ήταν εντελώς ανύπαρκτα.

Πρώτος Πρόεδρος του Σωματείου μας ήταν ο Ανδρέας Ποταμίτης.

Στο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο συμμετείχαν οι Βλαδίμηρος Καυκαρίδης, Χρίστος Ελευθεριάδης, Νικίας Νικολαΐδης, Λοΐζος Βρακάς, Θεόδουλος Μορέας και Νεόφυτος Νεοφύτου.

Ένας συνάδελφος που από πολύ νωρίς συμμετείχε ενεργά στη δράση του Σωματείου μας και διετέλεσε για πολλά χρόνια Πρόεδρός του, ο Στέλιος Καυκαρίδης θυμάται:

Συνέντευξη με κ. Στέλιο Καυκαρίδη επί σειρά ετών Πρόεδρο της ΕΗΚ

Ένας αριθμός νέων ηθοποιών είχαμε φύγει από την Κύπρο το 1962-3 και πήγαμε για σπουδές στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κούν στην Αθήνα. Όταν γυρίσαμε πίσω το 1968-9 είχαμε βρει ένα Σωματείο το οποίο ιδρύθηκε το 1961 με λίγες όμως δυνατότητες. Εμείς τότε γίναμε μέλη του σωματείου αυτού και δραστηριοποιηθήκαμε κάνοντας πολλές Γενικές Συνελεύσεις και τελικά αποφασίσαμε να μπούμε σε μια μεγάλη Συντεχνία ή την ΣΕΚ ή την ΠΕΟ και αφού έγινε ψηφοφορία μεταξύ μας προτιμήθηκε η ΣΕΚ. Από τότε ξεκίνησε ένας δύσκολος αγώνας για να έχουμε και εμείς σαν ηθοποιοί κάποια ωφελήματα όπως ωράριο, άδειες, αργίες που είχαν όλοι οι εργαζόμενοι.

Το καταστατικό του Σωματείου τότε δεν είχε πολλές δυνατότητες, ψηφήσαμε εμείς ένα άλλο επίσημο και ανεξάρτητο και θυμάμαι πως τότε είχαμε 40 μέλη.

Τότε σε Γενική Συνέλευση εκλέχθηκε Διοικητικό Συμβούλιο όπου ήμουν Πρόεδρος για πολλά χρόνια, αργότερα Γραμματέας και απλό μέλος. Θυμάμαι ότι κάναμε πολλούς αγώνες αλλά τα πράγματα εκείνη την εποχή ήταν πολύ δύσκολα. Τότε δημιουργήθηκε το Θεατράκι του ΡΙΚ (που ήταν πρόδομος του ΘΟΚ) στο οποίο προσληφθήκαμε πολλοί από μας και έτσι αποκτήσαμε κάποια δικαιώματα που είχαν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στο ΡΙΚ. Τότε ήταν υπεύθυνος των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας ο Παναγιώτης ο Σέργης και Υπουργός ο Φρίξος Πετρίδης.

Αργότερα δημιουργήθηκε ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου (ΘΟΚ), η δημιουργία ενός τέτοιου οργανισμού δεν ήταν εύκολη και έτσι τα αιτήματα των ηθοποιών δεν ήταν εύκολο να υλοποιηθούν. Απλά είχαμε ένα ωράριο πρωινό και απογευματινό αλλά καμιά φορά μας κρατούσαν και μέχρι τα ξημερώματα σύμφωνα πάντα με απόφαση του σκηνοθέτη. Δεν είχαμε καθόλου δικαιώματα, ούτε στην τηλεόραση ούτε στο ραδιόφωνο. Με την ΣΕΚ κάναμε πάρα πολλούς αγώνες για την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και για τον ΘΟΚ. Μπορέσαμε να κερδίσουμε κάποια δικαιώματα, όταν ήταν ο Αντρέας Χριστοφίδης πρόεδρος του ΘΟΚ και διευθυντής στο Θεατράκι του ΡΙΚ ο Εύης Γαβριηλίδης, κάναμε ατέλειωτες συναντήσεις και ξενυχτούσαμε συζητώντας πως θα μπορούσαμε κερδίσουμε τα δικαιώματα μας. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα και κερδίζαμε σιγά-σιγά ένα-ένα με αγώνες, έτοιμοι πάντα να κάνουμε ακόμα και απεργίες και στάσεις εργασίας.

Εγώ σαν Πρόεδρος είχα στενή συνεργασία με τον Όμηρο Τριπάτσα ο οποίος ήταν υπεύθυνος εκείνη την εποχή στη ΣΕΚ και μαζί κερδίσαμε πολλά ωφελήματα όπως Ταμείο Προνοίας και άδειες και φτάσαμε στο σημείο οι ηθοποιοί στο ΘΟΚ να έχουν κλίμακες, ένα καλό μισθό, ωράριο εργασίας, άδειες και γενικά ωφελήματα τα οποία έχουν όλοι οι εργαζόμενοι στη Κύπρο.

Θυμάμαι αφού ήρθαμε από την Ελλάδα πρώτος Πρόεδρος στο Σωματείο Κυπρίων Ηθοποιών ήταν ο Νίκος Παντελίδης, παλαιότερα ήταν ο Ποταμίτης, ανακατευόταν πολύ ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης ο οποίος στη συνέχεια μετά την συνεργασία του Σωματείου με τη ΣΕΚ διετέλεσε και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Άλλοι πρωτεργάτες ήταν ο Αντρέας Μιχαηλίδης, ο Νεόφυτος Νεοφύτου, ο Σπύρος Σταυρινίδης, η Έλλη Κυριακίδου που πολεμήσαμε πολύ και φτιάξαμε το Σωματείο.

Υπήρχαν βέβαια και διαφωνίες μεταξύ μας εξαιτίας κομματικών διαφορών και παρόλο που αυτή η κατάσταση δημιουργούσε κάποτε προβλήματα κυρίως στις Συνελεύσεις εντούτοις καταφέρναμε πάντα με λίγη καλή θέληση να τα ξεπερνάμε και να πολεμούμε ομαδικά και με ηρεμία για το καλό του Σωματείου και των ηθοποιών.

Ελπίζω η τωρινή δύσκολη οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη Κύπρο να μην οδηγήσει να χαθούν κεκτημένα τόσων αγώνων. Πρέπει με υπομονή και συναδελφοσύνη να αντιμετωπιστούν όλα, και αυτό το λέω κυρίως για τους νέους ανθρώπους τους οποίους βλέπω να είναι λίγο αδιάφοροι.

Τελειώνοντας να πω ότι την εποχή εκείνη δεν υπήρχε και μεγάλη εκτίμηση προς τους ηθοποιούς να φανατιστείτε στα εγκαίνια του Δημοτικού Θεάτρου 1967 δεν προσεκλήθει κανένας ηθοποιός.